نوروز 1405 مصادف بود با بیست‌ویکمین روز جنگ. این سال را واقعاً، و نه به شکل نمادین، واقعاً با صدای بمب و شلیک ممتد پدافندهای تهران تحویل کردیم. در این شرایط عنصر «امید» رسماً به حاشیه رفته بود و افق زمانی امیدمان حداکثر یک هفته بود. نوشتن این پست به قدر 40 روز جنگ و 10 روز آتش‌بس زمان برد.

زرنگ‌بازی، زیرابی رفتن، تقلب، تخلف و کلماتی با این مفهوم، برچسب‌هایی هستند که بسته برداشت خودمان از این رفتارها و البته «سایزِ اثر» رفتار روی آن‌ها می‌زنیم. با بزرگ‌تر شدن سایز اثر، خصوصاً در وجه مالی، کلماتی مثل دزدی و اختلاس هم وارد مکالمه می‌شوند. بعضی از ما هم عادت داریم این رفتارها را منحصر در فرهنگ ایرانی بدانیم.

اجتناب یک رفتار غریزی و نوعی فرار است. فرار هم فقط گاهی لازم است نه همیشه. اگر همیشه فرار کنیم عقب می مانیم.

ترجیح می‌دهم سال جدید را با یک عادت جدید شروع کنم تا یک آرزوی جدید. عادت جدید من برای سال 1401، عادت نوشتن خواهد بود.