این مطلب را برای چهل‌سالگی‌ام نوشتم. قصد نداشتم اینجا منتشرش کنم. اما دیدم مدتی‌ست اینجا را به‌روز نکردم، گفتم بد نیست اینجا بماند به یادگار. شاید انتشارش پیشران تحقق برنامه‌ها و ایده‌هایم باشد.

نوروز 1405 مصادف بود با بیست‌ویکمین روز جنگ. این سال را واقعاً، و نه به شکل نمادین، واقعاً با صدای بمب و شلیک ممتد پدافندهای تهران تحویل کردیم. در این شرایط عنصر «امید» رسماً به حاشیه رفته بود و افق زمانی امیدمان حداکثر یک هفته بود. نوشتن این پست به قدر 40 روز جنگ و 10 روز آتش‌بس زمان برد.

زرنگ‌بازی، زیرابی رفتن، تقلب، تخلف و کلماتی با این مفهوم، برچسب‌هایی هستند که بسته برداشت خودمان از این رفتارها و البته «سایزِ اثر» رفتار روی آن‌ها می‌زنیم. با بزرگ‌تر شدن سایز اثر، خصوصاً در وجه مالی، کلماتی مثل دزدی و اختلاس هم وارد مکالمه می‌شوند. بعضی از ما هم عادت داریم این رفتارها را منحصر در فرهنگ ایرانی بدانیم.

اجتناب یک رفتار غریزی و نوعی فرار است. فرار هم فقط گاهی لازم است نه همیشه. اگر همیشه فرار کنیم عقب می مانیم.